Blogs
Waargebeurde verhalen uit de praktijk

Alle uitvaarten maken indruk

De een meer dan de ander. Om welke reden dan ook. En soms moet ook ík het een plekje geven. Omdat het je raakt. Wegblaast. Treft. Vervult met warmte. Die gebeurtenissen leg ik vast in een blog. Want sommige verhalen móeten verteld worden. Om ze te herdenken. Eren. Herinneren.

Kippenvel

mei 2020
Op haar hoge hakken loopt ze voor de zwarte rouwauto uit. Ze zwaait. In de berm heeft zich een lange sliert van auto’s gevormd – als erehaag – met daarin bekende gezichten.

100 stappen

februari 2020
Opa is overleden. Samen met haar moeder heb ik hem opgebaard, in de woonkamer. Ze loopt er een paar keer omheen, zakt door haar benen en gluurt onder de kist door.

Never. Give. Up.

juli 2019
Altijd opgewekt. Vol energie. Een groet, een hand omhoog, even een gezellig praatje. Dagelijks zie ik ‘m voorbijkomen. Door ’ons’ steegje.

Dankbaar

juni 2019
De mooiste bloemen, liefste kaartjes en zelfs plantjes, knuffels tot cadeaubonnen aan toe passeren regelmatig de revue. Als waardering voor het regelen van de uitvaart en alles daaromheen.

De kleine grote man

april 2019
Dapper zitten ze op de eerste rij in de aula van het crematorium. Twee kleinzonen, de grote trots van oma. Elke woensdag had ze haar oppasdag. Wat genoot ze daar toch altijd van!

Herinneringen voor later

december 2018
December is natuurlijk de lichtjesmaand, vol magische decembermomenten: De spanning en vreugde rondom Sinterklaas, de gezellige familiemomenten rond – misschien wel een witte– kerst, oudejaarsavond…

4 december

december 2018
Ik kom net uit de supermarkt. Morgen is het Sinterklaasavond, dus er worden wel wat lekkernijen op tafel verwacht. Met zo’n beetje de laatste banketletter en pepernoten onder de arm, stap ik in de auto.

De alleenstaande man

september 2018
Achter op de gang moet ik zijn. Het laatste appartement links. Stilletjes betreed ik het appartementje.

Violet met gele stippen

juli 2018
Elke dag, als ik bij haar en haar moeder kom, zie ik de vorderingen. Met veel zorg en aandacht heeft ze de dagen voor de uitvaart de houten vlinder geverfd. Violet, omdat het zijn lievelingskleur was.

Mijn oma

november 2017
Op een mooie zondag stap ik in de auto. Het is een flinke reis naar het westen des lands. De begraafplaats is mooi gelegen, vlak aan zee.

Een uitvaart met een gouden randje

juli 2017
De dood. Je weet dat het ooit komt, maar erover praten? Dat doen we liever niet. Toch willen we steeds vaker, dat onze begrafenis of crematie precíes loopt zoals wij dat willen. Herkenbaar?

De voeten naar het zuidwesten

juni 2017
Mantra… Rustig lopen, rustig lopen. Ik glibber met mijn hakken over de modderige, bruinachtige, gladde grond. Prut spettert op mijn broekspijpen. Even achteromkijken: hebben de nabestaanden er ook last van?

Haar laatste wens

mei 2017
Als ik binnenkom, ligt mevrouw nog heerlijk op de bank te slapen. Ze weet dat ik kom. De bel heeft ze niet gehoord. Zodra ze me ziet, komt ze overeind…

Van lezing… naar koffie & cake

april 2017
Stil is het in het verenigingszaaltje. Doodstil. Wat stilletjes verlaten we de zaal. Zou het dan zo moeten? Is dit hoe mensen over de uitvaart geïnformeerd willen worden?

Bubbels

maart 2017
Zomaar een dag, niks bijzonders. Ik loop over straat en kom een klein meisje tegen. In haar hand houdt ze een roze bellenblaas vast.

Online condoleanceregister

Deel uw gedachten, gevoelens en persoonlijke herinneringen aan de overledene met de nabestaanden via het online condoleanceregister.

Aankomende activiteiten

Er staan geen activiteiten gepland.

Nabestaandenservice

Zeg alle abonnementen en contracten van overledene op, met slechts één druk op de knop. Wel zo fijn, een zorg minder.
De mensen van voorbij
zij blijven met ons leven.
De mensen van voorbij
ze zijn met ons verweven
in liefde, in verhalen,
die wij zo graag herhalen,
in bloemengeuren, in een lied
dat opklimt uit verdriet.
- Hanna Lam
Copyright © 2020 • Mireille Schram uitvaartzorg